Выступ Пастаяннага прадстаўніка Беларусі Л.Бельскай на 61-й сесіі Савета ААН па правах чалавека (12 сакавіка 2026 г., г.Жэнева)

Чым даўжэй працуе група, тым больш умацоўваецца наша перакананасць у безальтэрнатыўнасці нашага рашэння аб непрызнанні краінавых мандатаў, якія ствараюцца заходняй групай краін, і адмовы ад супрацоўніцтва з імі.

Няма нічога разумнага і канструктыўнага ў аднабокай дзейнасці, накіраванай на ачарненне суверэннай дзяржавы і ўмяшанне ў яе ўнутраныя справы. 

Меркаванне аб тым, што фабрыкаваныя групай даклады могуць уяўляць сабой хоць якую каштоўнасць у юрыдычных працэсах, – гэта маніпуляванне і здзек з міжнароднага права. 

Група старанна штурхае СПЧ да легітымізацыі «квазісудовых механізмаў», якія ўжываюць метадалогіі і стандарты ў духу «разумных падстаў меркаваць». Пазіцыя дзяржавы ігнаруецца ці наўмысна скажаецца.

Група – гэта не ААН. Гэта безадказная структура, якая створана групай краін і прасоўвае іх парадак дня. 

ААН – гэта міждзяржаўная арганізацыя, заснаваная на прынцыпах суверэнітэту і неўмяшання ва ўнутраныя справы. 

Хтосьці ў гэтай зале даваў згоду на іншыя ўмовы? Беларусь – не. 

Народ Беларусі жыве ў краіне з моцнай і адказнай дзяржаўнай сістэмай, якая забяспечвае парадак, бяспеку, вяршэнства права і выкананне закону ўсімі на роўных умовах. Нашыя дзяржаўныя інстытуты сфарміраваны ў адпаведнасці з дэмакратычнымі прынцыпамі. У краіне створаны і паслядоўна ўдасканальваюцца ўмовы для рэалізацыі насельніцтвам усяго комплексу правоў чалавека. У прыярытэце – права на жыццё, эканамічныя і сацыяльныя правы. 

У Беларусі актыўна дзейнічаюць разнастайныя інстытуты грамадзянскай супольнасці, шматмільённыя прафсаюзы, СМІ, якія прадстаўляюць розныя пункты гледжання. 

Агульная аснова беларускай грамадзянскай супольнасці – прыхільнасць мірнаму развіццю краіны, патрыятызм, захаванне суверэнітэту і незалежнасці, канструктыўнае ўзаемадзеянне з дзяржавай. І менавіта гэта не задавальняе заходніх спонсараў «групы экспертаў». 

Таму для СПЧ публікуюцца даклады, якія служаць інструментам прапаганды і прасоўвання падыходаў краін – ініцыятараў мандатаў і рэзалюцый па Беларусі. Тое, што маскіруецца пад нібыта добрыя мэты абароны правоў чалавека, – гэта проста «карысная хлусня», якая мае на мэце дыскрэдытацыю палітычнай арганізацыі беларускага грамадства, органаў улады, судоў і сілавых структур. Гэта імкненне дыскрэдытаваць законы суверэннай дзяржавы і падмяніць міжнародныя абавязацельствы нейкай альтэрнатывай. 

Даклады і дзейнасць мандатаў па Беларусі – гэта спробы ўскласці на беларускую дзяржаву цяжар доказаў або абвяржэнняў кантэнту, які не мае дачынення да праўды, а толькі да «разумных падстаў меркаваць». 

Акрамя іншага, мы бачым у дакладах групы імкненне апраўдацца за паламаныя лёсы тых, каго спонсары і арганізатары падзей 2020 і наступных гадоў папросту падставілі. Яны выводзілі людзей на пратэсты – кагосьці за грошы, кагосьці бясплатна – пад мантры пра перамены і «правільны бок гісторыі», правакавалі на парушэнні грамадскага парадку, сутыкненні з міліцыяй і іншыя антыдзяржаўныя дзеянні, замоўчваючы пры гэтым немінучую адказнасць за парушэнні закона. Для іх гэта былі «бізнэс» і «гранты», як і цяпер – тэма вызвалення зняволеных. 

Спадар старшыня, 

Мы разумеем, што сілы, якія спрабавалі арганізаваць правальную спробу «каляровай рэвалюцыі» ў 2020 годзе ў Беларусі, захоўваюць свае памкненні змяніць стан рэчаў. Таму яны ўводзяць санкцыі, ствараюць, фінансуюць і патраніруюць падкантрольныя марыянетачныя структуры, якія прасоўваюць антыбеларускі парадак дня, і вядуць з імі перамовы аб лёсе Беларусі. 

Спадар старшыня, 

Мы не гаворым, што ў нашай краіне ўсё ідэальна. Мы гатовыя да аб'ектыўнай крытыкі і ўзаемадзеяння з усімі зацікаўленымі ў нармальным эвалюцыйным развіцці, нармальным дыялогу. 

Супрацоўніцтва па правах чалавека не павінна служыць для застрашвання і ціску, калі мы сапраўды абараняем тут правы чалавека, а не чыесьці геапалітычныя інтарэсы. 

Аднак «беларускае пытанне» на парадку дня СПЧ – гэта не пра лёсы людзей у маёй краіне, гэта не пра правы чалавека, гэта пра барацьбу за ўладу, за доступ да рэсурсаў, за кантроль над тэрыторыяй, важнай у геапалітычным плане, асабліва ў выпадку магчымага крызіснага развіцця ваенна-палітычнага супрацьстаяння ў Еўропе. 

Спонсарам і арганізатарам – тым, хто ўлівае чарговыя сотні мільёнаў еўра і задаецца пытаннем, хто пераможа пры новай спробе сілавой змены ўлады ў Беларусі, скажу: не спадзявайцеся. Пераможа народ, людзі, якія цвёрда маюць намер абараняць сваё мірнае неба, бяспечнае грамадства, суверэнны шлях развіцця і выбудоўваць самастойную і незалежную знешнюю і ўнутраную палітыку дзяржавы, у якую беларусы вераць і якую падтрымліваюць.